Schrijnende ervaring binnen deze organisatie Institutioneel verraad: ze hebben mijn zelfbeeld verwoest en mijn vertrouwen vergiftigd.
Ik heb i-psy/PsyQ (onderdeel van Parnassia Groep) mijn diepste vertrouwen gegeven. Ik kwam er als een kwetsbaar mens, op zoek naar hulp om mijn leven weer op te bouwen. Inmiddels heb ik opnieuw psychologische hulp moeten zoeken, alleen maar om te verwerken wat deze organisatie met mij heeft gedaan. Mijn zelfbeeld is verwoest en ik heb diep institutioneel verraad ervaren.
Culturele superioriteit en epistemisch onrecht
Aan het einde van bijna twee jaar therapie ontdekte ik thuis, ’s nachts, helemaal alleen, dat er buiten mijn weten meer dan twintig zware persoonlijkheidslabels over mij in mijn dossier stonden. Ze waren nooit met mij besproken. Ze gebruikten duizend complexe Nederlandstalige vragenlijsten, terwijl mijn Nederlands nog niet toereikend was, en negeerden volledig mijn culturele achtergrond. Toen ik vroeg om onderbouwing, kreeg ik die niet.
Wat ik hier heb ervaren is epistemisch onrecht: mijn eigen kennis over mijn leven, mijn cultuur en mijn verleden werd volledig genegeerd ten gunste van hun 'superieure' klinische blik. Zij beslisten over mijn karakter, zonder mij als mens te horen. In het rapport stond zelfs een oningevulde nabespreking met de tekst 'xx-xx-xxxx'.
Institutioneel gaslighting
Toen ik bleef aandringen op antwoorden, schreven ze in mijn dossier dat ik 'dwingend' was. Mijn wanhoop en mijn recht om mezelf te verdedigen, werden gebruikt als bewijs voor hun vooroordelen. Ze gebruikten hun macht om mijn stem het zwijgen op te leggen. Ik vertelde hun dat ik niet sliep, vier kilo afviel en mij niet kon concentreren op mijn studie. Zij wisten dat ik leed. Toch kreeg ik alleen maar koude, defensieve brieven. Het gebrek aan empathie is walgelijk.
Financiële uitbuiting en privacyschendingen
Voor een gesprek over mijn klacht van ongeveer een halfuur met twee medewerkers, werd er €630 gedeclareerd. Zeshonderddertig euro voor een half uur luisteren naar de pijn die zij zelf hadden veroorzaakt. Daarnaast bleek dat 25 medewerkers zonder toestemming mijn zeer gevoelige traumadossier hadden ingezien. De Functionaris Gegevensbescherming gaf hierover onjuiste informatie en negeerde mijn klachten volledig.
Een gesloten systeem van verraad
Ik heb alles geprobeerd. Ik begon met vriendelijke gesprekken met de therapeuten. Daarna de manager, de interne klachtprocedure, de Cliëntenraad, de Functionaris Gegevensbescherming, de Raad van Bestuur en de Raad van Commissarissen. Elke laag faalde. De zogenaamd "onafhankelijke" organen zijn een illusie. Ze liegen, ontwijken en beschermen vooral hun eigen collega's en de instelling.
Uiteindelijk hebben ze de diagnose verwijderd, maar ze hebben ook meer pagina's weggehaald dan afgesproken om hun eigen fouten te verbergen. En ze hebben nooit, echt nooit, hun excuses aangeboden.
Ik kwam hier met de moed om naar mezelf te kijken en te helen. Ik vertrok met een diepere wond dan ik ooit had. Ze hebben een jaar van mijn leven, mijn zelfvertrouwen en mijn geloof in de zorg afgepakt. En het enige dat overblijft, is de ijskoude stilte van een organisatie die weigert haar eigen fouten onder ogen te zien.
Ik schrijf dit omdat ik niet wil dat een ander zo alleen komt te staan op de plek waar die hulp zoekt. Je bent hier geen mens. Je bent een label, En als je klaagt, ben je een probleem. Blijf hier alsjeblieft weg.
Als een ezel die boeken op zijn rug draagt, zonder de wijsheid ervan te doorgronden. Wie de mens achter het dossier niet ziet, heeft de essentie van zorg nooit begrepen.
Zo zijn er ook professionals die zich verschuilen achter diploma’s, titels en theoretische kennis, maar blind blijven voor de menselijkheid en empathie die hun vak vereist, juist tegenover de mensen die zij zouden moeten helpen.
Wie in de geestelijke gezondheidszorg de essentie van zorg, begrip en ondersteuning uit het oog verliest, heeft weinig begrepen van zijn eigen vak.
In de GGZ is dat niet alleen tragisch, maar ook gevaarlijk. Want kennis zonder moreel besef, zelfreflectie en bescheidenheid is geen wijsheid. Het is een gevaarlijke vorm van onwetendheid, vermomd als deskundigheid, met de macht om mensen te beschadigen.